Jaren later zijn beiden technisch ingenieur geworden en hebben het bedrijf V.I.P. (vershoud –en invriesprogramma) opgezet. Zaken die in het bedrijfsleven een rol spelen komen ook in hun bedrijf aan bod. De markt moet veroverd worden, ze hebben een mascotte nodig (de ijsbeer) en zij moeten hun blik op de wereld constant ontwikkelen door eerst een vierde en later zelfs een vijfde dimensie te belichten.

Op hun hoogtepunt hebben zij grote klanten aan zich weten te binden, Paus Johannes Paulus de 2de en Osama Bin Laden maken onderdeel uit van hun invriesprogramma. Het eeuwige leven lijkt bereikt maar het is maar de vraag of het uitstellen van de dood nu echt geluk met zich meebrengt.

Bovenstaand verhaal dient als leidraad om in rap tempo allerlei thema’s te behandelen. Hierbij worden vele zijwegen ingeslagen en wordt er tot in het absurde doorgeredeneerd over onderwerpen die steeds verder van elkaar af staan maar toch op een logische wijze verband met elkaar houden.

Zo wordt de bijbel vergeleken met de marketingstrategie van Coca Cola en wordt door middel van de vierde en vijfde dimensie uitgelegd hoe alles met elkaar verbonden is. Ook beredeneren zij op lachwekkende wijze dat je door geen vis te eten de woede oproept van een IJsbeer die zich uit door met een kussen in je gezicht geslagen te worden.

Het tempo is vlot en het verhaal wordt op een amusante manier verteld. Ook visueel is de voorstelling goed omkleed. Er wordt me een grote hamer op een stoel ingehakt, Paus Johannes Paulus de 2e en Osama Bin Laden verschijnen ten tonele (die tegen elkaar rappen over welk geloof beter is) en er wordt zelfs een illusionistenact uitgevoerd.

Het is aan het begin van een scene niet duidelijk waar het verhaal naar toegaat. Deze spanning wordt goed benut. Door de goede opbouw en uitstekende timing wordt je door het verhaal en de steeds idiotere dialogen heengevoerd. Dit gebeurt in zo een rap tempo dat je amper de gelegenheid krijgt om het voorgaande op je in te laten werken. Er is geen gelegenheid om rustig achterover te zitten want de voorstelling wordt voortdurend doorbroken door onverwachte grappen en bedoelde fouten.

Ook het publiek wordt in de voorstelling betrokken. Door het zogenoemde ‘metatheater’, waarbij de spelers tijdens hun verhaal kenbaar maken zich bewust te zijn van het feit dat zij op een toneel staan en er publiek in de zaal zit, geven zij een extra dimensie aan de voorstelling. Verder wordt het publiek zelfs binnen enkele seconden zover gekregen om een massaal kussengevecht aan te gaan.

Het verhaal over de twee jongens die een bedrijf opzetten om door hun invriesprogramma de wereld te verbeteren lijkt in eerste instantie slechts te dienen om een grote hoeveelheid goed opgebouwde grappen (ook visueel en muzikaal) aan te kunnen verbinden. Pas achteraf krijg je de kans om alles op je in te laten werken en blijkt ook het verhaal erg goed in elkaar te steken.

Door de snelheid van de voorstelling (deze lijkt veel sneller voorbij dan de 80 minuten die deze in werkelijkheid duurt) wordt je voornamelijk meegevoerd in de steeds dwazer wordende dialogen en vele grappen. Het stuk over de vierde en vijfde dimensie is erg goed opgebouwd en erg grappig. De absurde manier waarop alles met elkaar is verbonden is op het moment dat deze ingewikkelde materie wordt uitgelegd goed te begrijpen. Maar als je het achteraf probeert te reproduceren blijkt het toch complexer in elkaar te steken. Knap gedaan van de heren!

Het is als stand up comedy maar mét een verhaalijn. Of zoals de heren het zelf zeggen “het is een komedievoorstelling dus het is om te lachen, maar er zit altijd een schuurpapiertje aan”. De voorstelling is zeer de moeite waard om te ervaren!

Het duo Gino Sancti tourt nog enkele maanden door Nederland en België. De tourdata en meer informatie (onder andere fragementen van hun voorstelling) zijn te vinden op hun website www.ginosancti.be