Vanaf 30 mei 2019 is de documentaire "Nureyev' over de charismatische Russische balletdanser Rudolf Nureyev in de Nederlandse bioscopen te zien. De danser vlucht op 17 juni 1961 als eerste naar het Westen vanuit, het toen nog Russische regime, tijdens de tournee van het Russische Staatsballet in Parijs. Hij heeft een boeiende en fascinerende levensloop.

Nureyev heeft de mannelijke danser op de kaart gezet.Tot dan toe stonden de mannelijke dansers enkel in dienst van de ballerina's. Door zijn persoonlijkheid en zijn panter-achtige manier van bewegen kwamen de mensen ook om hem te zien dansen. Hij was een fenomeen in alle opzichten.Vanaf toen werden ook de balletdansers dé sterren van het ballet. Zijn schoonheid, zijn bevlogenheid en ook zijn oog voor theatraliteit, hij werd wereldberoemd. Zijn bekendheid nam een iconische vorm aan. Ook het drama dat zich aan het eind van zijn leven afspeelde. Hij stierf op 53-jarige leeftijd aan de gevolgen van Aids. Hij was één van de vele slachtoffers die aan het begin van deze verschrikkelijke epidemie overleed.

Je zou denken dat een documentaire met zoveel boeiende aspecten genoeg materiaal zou zijn voor een spannende en langdurende documentaire over zijn leven. Mijn verwachtingen zijn dan ook groot. Vorig jaar zag ik de geweldige documentaire over een ander fenomeen, Maria Callas, waar ik adembenemend naar heb zitten kijken. Hoe teleurgesteld was ik nu bij het zien van zoveel scènes zonder beelden van Nureyev zelf.

De documentaire bestaat voor een groot deel uit moderne dansscènes die te maken zouden hebben met het leven van Nureyev. geregisseerd door Russel Maliphant. Die scènes zijn zo aanwezig en verweven met elkaar dat je constant wordt weggehaald uit het verhaal en de beelden waarvoor je gekomen bent. Het is verwarrend. Ook vertoont de documentaire veel quotes van beroemde filosofen, schrijvers en mensen zoals Napoleon. Vreemd dat tijdens de beelden soms een klein beeld van de solo's van Nureyev geprojecteerd wordt. Ik vind het echt beschamend en onwaardig. Wat mij met name stoort is dat je de mensen die dichtbij hem staan en over hem spreken, nooit in beeld ziet verschijnen. Zo wordt elke emotie teniet gedaan. Als een oud balletlerares over hem praat, zie je beelden van een mooie oude dame en een klein jochie, nagespeeld in een prachtig toneelbeeld, maar je mist iedere vorm van echtheid.

Het mooiste en meest ontroerende moment vind ik het einde. Nureyev is al ernstig ziek maar maakt toch nog een mooie avondvullende Russische productie van La Bayadere voor zijn groep de Parijse Opera waar hij artistiek directeur was. Hij komt op het eind voor het laatst op het toneel en krijgt van de Parijse Beau Monde een staande ovatie. Hij kan amper nog op zijn benen staan. Het volgende moment kiezen de makers ervoor om het liedje 'Dream Dream Deam' van de Everly Brothers te draaien en weer een ander onderwerp te laten zien. Het onderwerp is me ontgaan want mijn maag draait zich bijna om. Zo zonde en enigszins respectloos.

Ik hoop dat er nog eens een mooie documentaire over Rudolf Nuryev gemaakt wordt die hij zo verdient. De regisseurs Jacqui en David Morris slaan de plank hier volledig mis

Gezien 22 mei 2019 ITA Amsterdam

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information