Google Analytics Alternative Column Arie Cupé: Georgette Hagedoorn en haar L-Z-D-K-K

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Georgette Hagendoorn01
In mijn jeugd was er in de platencollectie van mijn ouders een plaat die mijn aandacht altijd trok. Het had een rare maat, zo tussen een single en een LP in. Dat heet, geloof ik, een EP. Een kleine LP waarop, in dit geval, acht liedjes stonden.

Actrice Georgette Hagedoorn zong oude volks- en wiegeliedjes, zoals ‘Vrijer aan de deur’ en ‘Slaap mijn kind’. Maar ook echt oude cabaretnummers als ‘Klap eens in je handjes’ van Louis Davids. Zij werd beroemd met het nummer ‘De Franse Gouvernante’ uit het repertoire van Jean Louis Pisuisse en met het lied ‘Madame Arthur’ uit dat van Yvette Guilbert.
Ik had niet kúnnen bevroeden dat deze titel later prominent in mijn leven zou terugkeren. Maar zo ver was het nog niet. Ik vond de plaat heel fijn om naar te luisteren. Georgette beheerste het zogenaamde zing-zeggen als geen ander. En ik was als klein jongetje helemaal betoverd door die stem en die liedjes. Een actrice die ook zong, zoiets. Maar verder wist ik niks van Georgette af. Veel later begreep ik dat zij, naast haar grote werk als actrice, zo’n beetje de eerste vrouw in Nederland was met een one-woman-show. Internationale teksten afgewisseld met oorspronkelijk Nederlands repertoire, met een lange rij van begeleiders waar Ruud Bos de laatste van was.
Twee grootheden bij elkaar.

Georgette Hagendoorn05
In 1977 vierde Theater Carré haar 90-jarig bestaan. Dat gebeurde op 20 oktober, de grote première van de musical ‘Foxtrot’ van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Voor die avond waren er natuurlijk allemaal belangrijke mensen uitgenodigd, maar een groot deel van de zaal was gereserveerd voor ‘het gewone publiek’. Carré wilde haar eigen publiek verwelkomen om dit feest méé te vieren en verkocht voor deze avond de kaartjes voor de prijs van 90 jaar geleden. Je kon maar vier kaartjes kopen, zodat velen de kans kregen om naar binnen te komen. Ik stond natuurlijk in de rij toen de verkoop van start ging en bemachtigde vier kaartjes van 0,75 cent per stuk. En daar zaten we, hoor: Mijn ouders, mijn broer en ik.

En wat een geweldige avond was dát! De éérste première die ik mocht bijwonen! Ik was 15 jaar en zielsgelukkig! Bij het slotapplaus vielen er allemaal ballonnen uit de lucht, ter ere van het 90-jarig bestaan. En al die grootheden op het toneel: Willem Nijholt, Trudy Labij, Gerrie van der Klei, Ronny Bierman én Georgette Hagedoorn! Daar was ze dan! Ze speelde een dame met een pension in de jaren dertig. Beetje valse mevrouw. Geweldig! En zo kreeg ik dus ook een beeld bij dat geluid van die plaat! Ik had nóóit kunnen denken dat ik acht jaar later op datzelfde toneel van Carré met Georgette zou spelen in een musical! Maar dat gebeurde toch echt: ‘Madame Arthur’ van Jos Brink, Frank Sanders en Henk Bokkinga. En die titel was dus niet zómaar gekozen want ook Jos wist van het lied dat Georgette al zo lang op haar repertoire én op haar plaat had staan.

Georgette Hagendoorn03

In de twee jaar dat we de musical ‘Madame Arthur’ speelden, hebben Georgette en ik elkaar goed leren kennen. Het klikte. Ze wilde altijd alles weten wat ik, naast de musical, nog meer allemaal deed. Ze vond bijvoorbeeld altijd dat ik Franse liedjes moest gaan zingen. Een heel programma! Nou, aangezien ik drie jaar een beetje Frans heb gehad op school en ik helemaal geen gevoel voor die taal bleek te hebben, vond ik dat zelf helemaal geen goed plan.

Ik vond Franse chansons héérlijk om te horen, maar om te doen? Nee, daar moet je toch écht heel goed Frans voor kunnen spreken vond ik. En dat vind ik nog steeds. Dat vond ze jammer. Maar ze begreep het wel. Ze bleef er niet over doorzeuren, zeg maar. Ze zeurde sowieso niet zoveel. Wat ik zo opmerkelijk vond is dat zij eigenlijk ook nooit zeurde als wij zoveel voorstellingen moesten spelen. Ze was per slot van rekening al 75 jaar toen we aan de show begonnen! Ze was zó verknocht aan ons vak dat ze het allemaal héérlijk vond. Zeker om met zoveel jong grut om zich heen in de bus te zitten en zich door heel Nederland en België te laten vervoeren. Georgette had niet alleen een afkeer tegen gezeur, maar vond ook dat je nooit bang moest zijn voor premières en andere optredens. ‘Dan moet je maar denken: L-Z-D-K-K, dat betekent: ‘Laat Ze De Kolére Krijgen’. En dat gezegd door die toch enigszins sjieke dame!

Jos heeft haar dat ook in de musical laten zeggen. De Madame die zij speelde had dat L-Z-D-K-K ook in haar tekst staan. En toen, na bijna 300 voorstellingen, de musical gestopt was kregen we allemaal op het eindfeest een cadeau van Georgette: Jos en Frank noemde haar altijd ‘de muis’. Georgette had een beeldje laten maken van een gouden muisje met L-Z-D-K-K als onderschrift. Iedereen kreeg zo’n beeldje van haar. Een blijvende herinnering aan een bijzondere vrouw. 

Georgette Hagendoorn06

De humor van Georgette was uniek. Zij had bijvoorbeeld een grote hékel aan actrice Josephine van Gasteren. Wat er ooit precies was voorgevallen tussen die twee, weet ik niet, maar het was iets groots. Georgette vond haar vreselijk. Toen Josephine overleed speelde Georgette met de voorstelling “Oude Nieuwe Vrienden’ in Amstelveen. Wim Bary was daar directeur. Josephine had ook iets met de Amstelveense schouwburg te maken gehad en dus vroeg Wim of Georgette het goed vond als hij voor aanvang even voor het doek ging, om over Josephine te vertellen en een minuut stilte te vragen. Nou, dat mócht van Georgette. Want dit sluwe vosje wist natuurlijk hoe de voorstelling zou beginnen. Wim gaat voor het doek, herdenkt Josephine en na de minuut stilte ging het doek op en begon ‘Oude Nieuwe Vrienden’ zoals het áltijd begon: De hele cast zong voor Georgette ‘Lang zal ze leven’, want in het stuk speelde zij iemand die jarig was.

Stoute, kokette Georgette! Ach ja, L-Z-D-K-K!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information