In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Het eerste programma waarmee ik in het theater stond heette: ‘Ik wil ook in een jurk’. Zoals de titel al reeds doet vermoeden ging het hier om en travestie-show. We speelden vier avonden in De Kleine Komedie in Amsterdam, eind november 1982. Ik was 20 jaar en werkte in die tijd in café ’t Pandje in de Reguliersdwarsstraat in Amsterdam. In dat kroegje draaide ik platen en zong liedjes. Daar heb ik jullie wel eens over verteld. En er waren ook vaak travestie optredens. Daar was ook travestie-vedette Sally Bowles bij. En zij bedacht deze show. En vroeg mij om mee te doen. Het was een avondvullend bandparodie. Ik was de enige die twee liedjes live zong. Ik speelde sowieso alle mannenrollen, jawel! Hoewel ik later in musicals en toneelstukken toch ook heel erg vaak een jurk heb aangehad, beperkte ik me in deze show dus hoofdzakelijk tot de mannenpartijen.

We repeteerden een jaar lang, één avond in de week, in een koffiehuis van een vriend van mij. Dat koffiehuis was ’s avonds gesloten, gordijnen dicht, tafeltjes en stoeltjes aan de kant en daar dansten negen heren op hoge hakken. Heel ernstig allemaal. De mannen leerden thuis de playback, en op deze avonden lieten we elkaar zien hoe ver we allemaal waren. Een echte regie was er niet. Maar toch ging het elke week een beetje beter. En in november werd de frequentie opgevoerd en repeteerden we dus vaker. Allemaal in aanloop voor De Kleine Komedie. Er werd een heus affiche ontworpen, want we moesten natuurlijk wel publiek in de zaal, die vier avonden. In alle gay-kroegjes en clubs hing er zo’n affiche. En gewapend met een emmertje behangerslijm, een houten pollepel en een kwast trokken Sally Bowles en ik door donker Amsterdam. Wij wisten natuurlijk niets van het zogenaamde ‘wild-plakken’.


We begonnen bij het Rembrandtplein en al reeds bij de Munt stopte er ineens een politieautootje. De blauwe jongens eruit. Leuke, dat wel, maar toch. We stonden zwaar de wet te overtreden. Dus we moesten alles inleveren; de posters, de houten pollepel, de kwast en het emmer behangerslijm. We hoefden niet mee, het bleef bij een waarschuwing maar de spulletjes waren we dus wel kwijt. Nou ja, toen zijn we maar het nachtleven in gegaan. En gevoed door de alcohol werd Sally steeds sentimenteler over het verlies van zijn geliefde houten pollepeltje. De rest kon ‘m niet schelen, maar dat pollepeltje! Sneu. Nou ja, de volgende dag was er natuurlijk snel een nieuw emmertje, een nieuwe kwast én een nieuw houten pollepeltje gekocht. We hadden thuis gelukkig nog een heleboel posters over. En dus gingen we opnieuw op pad. Weer donker Amsterdam in. Maar ja, nú hadden we ervaring! Ik liep als een soort John Steed met Emma Peel achter me aan over de pleinen en straten. Steeds maar kijken of er geen politie aankwam. Er reden uiteraard regelmatig politieauto’s, maar dan zat alles húp in één beweging in een grote tas, achter onze rug. Een hele spannende en lacherige nacht is het geworden. En ja hoor, daar hingen ze, door het hele centrum lachten onze posters ons tegemoet. En het is een regel in het ‘wild-plak-milieu’ dat je niet over posters héén plakt als de datum op de poster nog niet verstreken is. Dus het bleef beleefd allemaal hangen. Fijn.

Verder hadden we ook nog strooifolders laten maken en die legden we overal waar we maar konden. Het gevolg was dat we toch die vier avonden gevulde zalen hadden. En dat was fijn, want de huur moest natuurlijk betaald worden. Voor ons programmaboekje gingen we alle gay-zaakjes af met de vraag of ze een advertentie wilden in het boekje. Dat wilden ze allemaal, behalve Manfred Langer, die toen met zijn zaak ‘Chez Manfred’ in de Halvemaansteeg zat. Hij zei; ‘ach nee, ze komen toch wel na afloop bij mij in de zaak’. Nou ja, ook goed natuurlijk. Maar met name in de eerste voorstelling waren er zeker zo’n 100 klanten van ‘mijn’ café ’t Pandje in de zaal. En na de voorstelling liepen die allemaal dóór de Halvemaansteeg, lángs ‘Chez Manfred’, op weg naar de Reguliersdwars om het feest voort te zetten in café ’t Pandje.


Een uur voor aanvang van de twééde voorstelling was Manfred ineens backstage met een kist champagne. Hij vertelde Sally dat hij na het slotapplaus op toneel de champagne aan de cast wilde aanbieden en de hele zaal wilde uitnodigen om na de show een eerste gratis drankje te drinken bij ‘Chez Manfred’. Het antwoord van Sally zal ik nooit vergeten: ’Nee Manfred, ín de show maken wij geen reclame’. Manfred verliet boos het theater en we zaten dus ineens midden in een soort soap van nichtelijk Amsterdam, begin jaren ’80.

Die vier voorstelling waren natuurlijk één groot feest. Er werd veel gelachen, we hadden veel succes. Er was op travestie-gebied natuurlijk ook nog niet zoveel in het theater geweest. En de zaal werd gevuld door iedereen die in die tijd uitging in het gay-nachtleven. Je moest er gewéést zijn! En dat waren ze natuurlijk ook allemaal. Het is zó lang geleden, 37 jaar (!), maar het staat me allemaal nog helder voor ogen: Gillende cast-leden, door de gangen backstage op weg naar een haastverkleding. Eén van de dames maakte zich zorgen of er wel genoeg Pipo’s waren. Dat was een soort lichtspot. Daar had ze vaag van gehoord en riep de hele eerste dag of er dus wel genoeg Pipo’s waren, om de anderen vooral te laten weten hóeveel zij wist van theater! Er waren ook spanningen, dames die in de kleedkamers niet met elkaar spraken maar wel samen glimlachend de liedjes playbackten óp het toneel. Het is was een geweldige ervaring. Vier avonden lang. En na iedere voorstelling bleef het na afloop de hele nacht nog héél lang onrustig in de stad!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information