Op een luchtige wijze de vooroordelen in de (theater)wereld aan de kaak stellen, laat dat maar aan theatermaker Karina Kroft over. Vijf jaar geleden bracht Kroft zes jonge actrices naar Oerol om Romeo & Julia te spelen in een moderne bewerking. Nu is ze terug met drie van hen – inmiddels ervaren actrices - en speelt Othello: Soumaya Ahouaoui, Stacyian Jackson en Eva Layla Schipper.

Even kort: zwarte krijgsman Othello trouwt de witte Desdemona en dat valt niet goed bij de vader van de bruid. In een van vooroordelen doordrenkte maatschappij wordt het huwelijk pas erkend, nadat zij voor het gerecht haar liefde heeft betuigd. Alles lijkt okay, maar dan heeft het stel nog buiten de waard gerekend: onderofficier Jago verzint een venijnige list die het stel uit elkaar drijft. Verteerd door woede over haar vermeende overspel vermoord Othello zijn grote liefde en later – als hij zijn vergissing inziet - ook zichzelf.

De drie actrices spelen diverse rollen uit deze tragedie en krijgen gaandeweg ook nog ruzie over wie wat speelt. Kan een blanke de rol van Othello spelen? Kunnen twee vrouwen het liefdeskoppel spelen? Kan een stoere vrouw opgaan als Desdemona? En kunnen vrouwen een serieuze vechtscène aan? Op simpele wijze leggen de actrices zo de typecasting, stereotypering, tokenisme (het plichtmatig aannemen van minderheden) en discriminatie bloot die aan de orde van de dag zijn, ook in het theater. De actrices lopen daar vol tegenaan. Voor je het weet vinden anderen je alleen geschikt voor een rol die zij bij jou vinden passen, hun blik vertroebeld door vooroordelen. Jackson somt met gemak een hele riedel van regels op over hoe je je als vrouw dient te gedragen. Wel zelfstandig, maar ook meegaand. Aantrekkelijk, maar ook je grenzen stellen. Regelmatig seks, maar niet over je laten lopen. Enzovoorts, enzovoorts. En aangezien zij grotere borsten heeft dan Ahouaoui kan zij dus beter Desdemona spelen, snap je? Alle drie de actrices zijn grappig en timen indrukwekkend goed.

De enscenering is simpel, maar effectief. Microfoons met de namen van de personages erop maken rolwisseling makkelijk te volgen. Tussendoor vertellen de actrices even in eigen woorden hoe dat dan zat met het zakdoekje van Desdemona dat zou bewijzen dat zij vreemdging en dus een slet is. “Kunnen jullie het tot nu volgen?”. Ze switchen dus niet alleen van rol, maar ook van het theaterstuk naar zichzelf en terug. Van de vier tribunes blijft er één leeg. De tribune lijkt letterlijk de vraag te stellen: Wie kijkt er? Met wat voor een blik?
Wat gebeurt als Othello de zwarte Desdemona omschrijft als een vrouw met een ‘lelieblanke huid’? En waarom draait de hele tragedie eigenlijk om Othello?

Door de luchtige opzet van deze toch zwaar tekstuele tragedie en het indrukwekkende gemak waarmee de drie actrices switchen van rol is Othello in deze bewerking actueel en veelzeggend. Jackson een powerbak, die met gemak het grote publiek stil krijgt en bespeelt. Schippers precies en soepel acterend; minstens zo grappig als haar oudere evenbeeld Sanne Wallis de Vries. Ahouaoui meer speels, stoer en vrolijk naïef.
Othello van Karina Kroft; zelden met zoveel genoegen en herkenning gekeken naar een oude tragedie.

 

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information